Veerle Beernaert, liep begin april haar eerste ULTRAMARATHON, en ze zullen het geweten hebben. Met haar derde plaats (overall) bij de dames, een prestatie om U tegen te zeggen!!
Nogmaals proficiat, Veerle!!
Hieronder volgt een kort verslag van Veerle zelf:
Man, man, man, ik lig al de ganse nacht te draaien in mijn bed. De adrenaline giert door mijn aderen.
Gisteren stond de 50 km van Vlaanderen in Gistel met stip genoteerd in mijn agenda. Na de marathon van Parijs, 3 weken geleden, had ik niet veel bijgetraind en zo hoort het ook blijkbaar.
Normaal gezien ging ik met het openbaar vervoer richting Gistel City reizen maar door wat heen -en weer gebabbel op facebook kon ik meerijden met Dirk Van Thuyne. Nog eens merci, hé mateke. Wat Dirk gepresteerd heeft kan je wellicht straks lezen op zijn blog. Straffe paté, zulle!
Eénmaal in Gistel aangekomen liepen we Koen Vansteenkiste tegen het lijf, of hij een pr haalde in zijn thuisstad zullen jullie wellicht binnenkort ook op zijn blog kunnen lezen...
Er waren 51 inschrijvingen maar of ze allemaal van start gingen betwijfel ik: 't was alleszins een klein groepje aan de startlijn... als je het vergelijkt met Parijs;-)
Ik stond helemaal achteraan bij de start en liep naast Xavier Callens wiens zoon ook meeliep. Ik had onmiddellijk door dat we hetzelfde tempo hadden en zo konden we de ganse wedstrijd samen blijven.
Het voelde aan als een heel lange duurloop en we konden gezellig babbelen tijdens het lopen. Xavier, bijna 68, is in volle voorbereiding voor de Nacht, de 100 km wel te verstaan. Chapeau hoor.
De kilometers schoven onder onze schoenen weg en alhoewel we 10 rondjes van 5 km moesten afhaspelen heeft het me geen moment verveeld.
Halfweg wedstrijd klokte ik een tijd van 2u33'04", als ik dit kon volhouden dan zou dit super zijn. Ik had niet bepaald een tijd in gedachten, het schijnt bij ultra's dat de mensen daar niet echt wakker van liggen, maar ik hoopte toch om rond de 5u25' uit te komen. In een goeie dag moest 5u15' mogelijk zijn.
De voorlaatste kilometer van elke ronde hadden we serieus wind op kop, en dit dus 10 maal na elkaar. De laatste ronde begon dit heel zwaar door te wegen en door een kleine pauze aan de drankpost liep ik van km 48 naar 49 in 6'49" (8,8 km/u). Dit werd meteen mijn traagste kilometer. De snelste kilometer ging in 5'41" (10,5 km/u - km 11).
Ondertussen waren er heel wat supporters op post: Katrien, Manou, Johan, Joeri, Inge van Koen, Heidi, Nathalie, Eddy (merci voor de foto's hé) en zoontje, mijn ventje, Marie en Maud... Hopelijk vergeet ik er nu gene...
Merci, mannekes, het doet deugd om aangemoedigd te worden.
Toen de 42,195 km naderde werd ik een beetje nerveus. "Vanaf die boom daar ben je ultraloper", riep Xavier. De denkbeeldige marathonstreep passeerde ik in een tijd van 4u16'56". Niet eens zo slecht, vond ik.
Vanaf dan werd het aftellen, nog een laatste maal de aankomstzone voorbij en toen hadden we er al 45. Xavier gaf me de raad om mijn kuiten een beetje te besprenkelen met water om de porieën open te zetten om krampen te vermijden. Joeri, Cremke, stond erbij en riep: "moet je nu nog je kuiten smouten, 't is bijna gedaan;-)
Die laatste ronde verliep nog steeds heel goed buiten die ene kilometer en na 5u07'08" haalde ik de finish. De afstand volgens Garmin benaderde heel sterk de 50 km: ik had 50,14 km.
Daarna volgde de ceremonie protocolaire en ik stond zowaar op het podium als derde vrouw. De Belgische ultraloopsters bij uitstek zoals Anke Moreel, Conny Braekman en Dora Vandewaetere liepen niet mee, vandaar... Maar ik heb het toch maar gedaan hé.
Wat de volgende uitdaging wordt... misschien probeer ik wel eens een 6-uursloop;-))
